Kingdom Legacy. Pierwsza godzina budowania królestwa i powoli zaczynam kumać zasady.

Szukałem kolejnej gry legacy, w którą mógłbym pograć sam. Tak trafiłem na Kingdom Legacy: Królestwo feudalne. Obejrzałem kilka filmów na YouTube, spodobało mi się to, co zobaczyłem, więc postanowiłem spróbować.

Pierwsza posiadówka trwała nieco ponad godzinę. I jeśli miałbym ją podsumować jednym zdaniem, brzmiałoby ono: jeszcze często zaglądam do instrukcji, ale powoli zaczynam kumać, o co tu chodzi.

Jak trafiłem na Kingdom Legacy?

Nie szukałem akurat gry o budowaniu królestwa. Szukałem nowych gier legacy solo, a Kingdom Legacy po prostu mi się napatoczyło. Potem były filmiki i rosło zainteresowanie.

Lubię pomysł, że moje decyzje zostawiają trwały ślad w grze. Wspominałem o tym także w tekście o wykreślankach i tym, co łączy je dla mnie z grami legacy.

Kingdom Legacy: Królestwo feudalne jest jednoosobową grą karcianą, w której zaczyna się od niewielkiego zestawu kart i stopniowo rozwija własne królestwo. Karty można ulepszać, odkrywać nowe i trwale zmieniać.

Na papierze brzmi to całkiem przystępnie. Przy pierwszym spotkaniu okazało się jednak, że między rozumieniem ogólnego pomysłu a pamiętaniem wszystkich szczegółów jest jeszcze trochę miejsca na instrukcję.

Pierwsza godzina i instrukcja ciągle pod ręką.

Podczas tej pierwszej sesji dotarłem chyba do okolic 20. karty. Piszę „chyba”, bo nie prowadziłem żadnych dokładnych notatek. Bardziej zależało mi na zrozumieniu gry niż na odnotowywaniu postępów.

Najczęściej sprawdzałem działanie efektów. Musiałem też wracać do rozróżnienia między kartą stałą a kartą, która pozostaje w grze.

To nie to samo: karta stała działa poza obszarem gry, natomiast karta pozostająca w grze nadal się w nim znajduje, tyle że nie jest odrzucana wraz z końcem zwykłej tury. Niby detal, ale przy rozpatrywaniu efektów taki detal potrafi sporo zmienić.

Nie wszystko rozumiałem w stu procentach, więc oprócz instrukcji pomagał mi internet.

Nie było wielkiego momentu, w którym nagle wszystkie zasady wskoczyły na swoje miejsce. Raczej stopniowe oswajanie się z kolejnymi drobiazgami.

Pod koniec sesji coś już jednak zaczęło pykać.

W końcu zaczyna się przyjemne kombinowanie.

Czy od początku była z tego wielka frajda? Nie powiedziałbym. Kiedy człowiek co chwilę sprawdza efekty kart, część uwagi idzie na samo upewnianie się, że gra zgodnie z zasadami.

Dopiero gdy zacząłem lepiej rozumieć podstawy, zrobiło się naprawdę ciekawie.

Najbardziej spodobało mi się kombinowanie z produkcją zasobów i ulepszaniem kart. Co teraz wyprodukować? Z czego zrezygnować? Jak ułożyć decyzje, żeby w końcu móc ulepszyć to, na czym mi zależy?

Nagle nie chodzi już tylko o wykonywanie kolejnych czynności, ale o znalezienie sposobu na osiągnięcie czegoś przy pomocy tego, co akurat mam dostępne.

I to jest taki rodzaj rozruszania mózgu, który lubię.

Jeszcze nie twierdzę, że odkryłem genialną strategię ani że opanowałem mechanikę. Po prostu pod koniec pierwszego spotkania zacząłem dostrzegać, dlaczego to kombinowanie może być przyjemne.

Legacy, czyli zniszcz karty. A może jednak je zachowam?

Podczas gry miałem już zniszczyć dwie karty. Tylko że ich nie zniszczyłem. Odłożyłem je na bok na wypadek, gdybym jednak chciał zresetować królestwo i zacząć jeszcze raz.

Jest w tym pewna zabawna sprzeczność. Sięgam po grę legacy między innymi dlatego, że lubię trwałe konsekwencje, a przy pierwszej okazji zachowuję sobie furtkę do odwrotu.

Z drugiej strony instrukcja Kingdom Legacy sama przewiduje możliwość resetu na wczesnym etapie i zaleca odłożenie kart przeznaczonych do zniszczenia. Tak więc mój plan awaryjny nie jest całkowicie wyssany z palca.

Na razie nie wiem, czy z niego skorzystam. Wolałem po prostu nie pozbawiać się tej możliwości już podczas pierwszej sesji.

Minuta przygotowania i można budować dalej.

Jedna rzecz bardzo mi odpowiada już teraz: rozłożenie Kingdom Legacy zajmuje mi około minuty.

Wyciągam karty i właściwie mogę grać. Przy grze solo to dla mnie duża zaleta, bo nie muszę najpierw poświęcać sporej części wolnego czasu na przygotowanie wszystkiego do rozgrywki.

Właśnie dlatego podejrzewam, że będę do niej często wracał.

Nie dlatego, że po godzinie wiem już wszystko o kampanii. Wręcz przeciwnie: nadal muszę sprawdzać zasady i dopiero uczę się, jak poszczególne efekty ze sobą współpracują.

Ale skoro pod koniec pierwszej sesji zaczęło mi się podobać samo kombinowanie, to jestem ciekaw, co będzie dalej.

Na recenzję jest zdecydowanie za wcześnie. Na razie moje królestwo dopiero raczkuje, a jego władca wciąż trzyma instrukcję pod ręką.

Przynajmniej powoli zaczyna rozumieć, czym właściwie zarządza.