Papierowe Podziemia sprawiły, że odkryłem przyjemność z pisania po arkuszach. O tym, co łączy wykreślanki, gry legacy i moje zamiłowanie do planszówek offline.
Obejrzałem trzeci sezon „1670” i podobał mi się bardziej niż drugi. Ma lepsze tempo, dostarcza więcej śmiechu i pozwala się odprężyć bez ciągłego rozkminiania fabuły. To nadal serial dla osób, które lubią absurd, anachronizmy i umieją śmiać się z własnych przywar.
Mój Mac mini M1 nadal jest dobrym komputerem, ale coraz częściej brakuje mu płynności. Mógłbym jeszcze poczekać z wymianą, gdyby nie podwyżki cen i obawa, że za kilka miesięcy ten sam sprzęt będzie kosztował jeszcze więcej.
Komoot dobrze zapowiadał się podczas planowania wycieczki na komputerze. W terenie szybko pojawiły się jednak problemy: nieczytelne skrzyżowania odcinków, jazda w złym kierunku, nieprzejezdne drogi i trasa skrócona bez pytania. To nie jest pełna recenzja, ale zapis pierwszego, dość szorstkiego spotkania z aplikacją.
Kupiłem SHOKZ OpenRun głównie z myślą o rowerze. Po pierwszej jeździe wiem jedno: to nie są słuchawki dla audiofila, tylko rozsądny kompromis dla kogoś, kto chce słuchać muzyki, podcastów albo audiobooka i nadal mieć kontakt z otoczeniem.
Poczta Planszówkowa to jedna z tych inicjatyw, które brzmią prosto, ale trafiają dokładnie w problem planszówkowicza: gry są drogie, miejsca na półkach brakuje, a człowiek i tak chce sprawdzać kolejne tytuły.
Kiedyś wsiadałem na rower, robiłem 25 km, umierałem i kolejną próbę podejmowałem za kilka lat. Potem kupiłem legalny rower elektryczny BESV TRX 1.5. Po ponad 2500 km wiem, że nie chodziło o ułatwienie sobie życia dla zasady. Chodziło o to, żeby w ogóle zacząć jeździć.
Masz pytanie, pomysł na kolejny wpis albo po prostu chcesz się odezwać? Napisz do mnie na maila. Znajdziesz mnie też na Facebooku, YouTube, Instagramie, TikToku, LinkedInie, X, Threads, Bluesky i Mastodonie.